Słońce dzisiejszego poranka – taki prezent

Pamięć, która daje radość,

Miłość, która uskrzydla,

Przyjaźń, która raduje serce,

Dobroć, która zmienia,

Uśmiech, który dodaje sił,

Dzień zwykły, a dla mnie

Darem jest dzięki Wam.

w podziekowaniu za Waszą miłość,

pamięć i przyjaźń 

Wspomnienia wracają do domu w którym się znajdował,

Czas tak dobry, tak radosny, odkrywania daru miłości, odkrywania radości z bycia razem

Radość bycia kochanym,

Radość uśmiechu,

Radość serca taka prosta, zwyczajna,

Chwila wytchnienia, otulenia się kocem,

Czas upływa, ciepło pozostaje to samo

Jak dobrze mieć takie miejsce…

Codziennie przemierzam tę drogę kilka razy, każdego dnia mijam inne twarze,

Od dwóch tygodni ta jedna twarz pojawia się w holu, w drodze na zabiegi,

Ten uśmiech kryje w sobie coś niezwykłego,

Zmarszczki na twarzy mówiące o wieku,

Chód spokojny, powolny, ale dostojny,

I to niezwykłe „Dziękuję”

Za wysłuchanie,

Za rozmowę,

Uśmiech drugiego człowieka,

Tak niewiele potrzeba…

Zapatrzeni i zakochani w Stwórcy,

Patrzycie na Siebie tak samo jak przed laty, oczyma pełnymi blasku,

Zakochani w sobie tak bardzo, z każdym upływającym dniem jeszcze bardziej,

Odkrywający i radujący się każdym dniem,

Miłość Waszych serc dająca nadzieję,

Miłość Waszych serc „lecząca”,

Miłość Waszych serc „domem dla szukających”,

Miłość Waszych serc „nauczycielem”,

Miłość Waszych serc tak dobra,

Miłość Waszych serc tak błogosławiona.

Basi i Andrzejowi

To co było dla mnie nieodgadnione do końca wtedy, to serce, które podpowiadało, aby porozmawiać z Tobą, aby zaufać, że to jest ten czas, to miejsce, ta właściwa osoba.

Czas szczególnej rozmowy, zrozumienia, wysłuchania do końca, obecności.

Coś wtedy „pękło w środku mego serca”.

Dzisiaj patrząc na te dziewięć lat, wiem jedno, zostałam obdarowana wielkim błogosławieństwem: Darem Przyjaźni

Prawdziwej,

Szczerej,

Radosnej,

Wyjątkowej,

Pełnej miłości i zrozumienia,

Dla, której nie ma znaczenia pora dnia i nocy,

Której kształt nadaje ON,

Dawca tego daru.

Taka ogromna wdzięczność za dar Twej osoby.

Marysi

                                               Wtedy, kiedy będę chciała za dużo powiedzieć,
Naucz mnie milczeć,
Wtedy, kiedy moje słowa mogłyby zranić bądź skrzywdzić,
Uchroń mnie od ich wypowiedzenia,
Wtedy, kiedy będę chciała komuś wejść w słowo,
Naucz mnie cierpliwie czekać i Udziel „mądrości języka”,
Wtedy, kiedy zabraknie mi wytrwałości do wysłuchania drugiego człowieka,
Udziel łaski pokory i zrozumienia.

Kiedy patrzę na fotografię sprzed sześćdziesięciu lat, wiem jedno, że to spojrzenie się nie zmieniło, czas go nie dotknął, jakby się zatrzymał,
Pomimo, że Twoja pamięć nieraz odmawia Ci posłuszeństwa,
Pomimo, że przybywa Ci lat i schorzenia momentami się nasilają,
Pomimo, że wiele razy po Twoich policzkach płynęły łzy bezsilności i zmęczenia,
Pomimo, że osoba Tobie najbliższa nie zawsze była fair,
Pomimo, że życie nie oszczędziło Ci trudnych momentów,
Ty wiernie każdego wieczoru i poranka trwasz w modlitwie, nie zaczynasz i nie kończysz dnia dopóki nie porozmawiasz z NIM,
Kiedy wychodzę z domu powtarzasz mi, żebym pamiętała, że to do Boga należy ostatnie słowo.

w podziękowaniu

Pozwala dostrzec to co najgłebsze,

Pomaga stanąć w prawdzie,

Przychodzi,

Jest obecna,

A może warto usiąść,

I być,

Sam na sam,

Tak po prostu,

W tej ciszy,

W tym spojrzeniu,

Jego oczy pełne miłości.

Chociaż Twój świat tak często jest dla mnie nieodgadniony od dwóch lat,
Chociaż wiele zdań i rozmów z Tobą ma inny wymiar,
Chociaż czasami nie pamiętasz mego imienia,
Chociaż czasami tak trudno było przyjąć Twe słowa,
Chociaż wiele razy płynęły łzy,
Nie zmieniłabym tej decyzji,
Te chwile przy szpitalnym łóżku i nie tylko,
Nauczyły mnie doceniać ciszę,
Nauczyły, że przyjaźń nie ma granic czasowych,
Nauczyły mnie na nowo rozmawiać z Tobą w tym Twoim świecie,
Nauczyły przebaczenia tego co było,
Rozdały nowe, czyste karty,
Jezu słowa Twej obietnicy się wypełniły,
Uczyniłeś cud tej Bożonarodzeniowej Nocy,
To był dobry czas oczekiwania…

Przychodzisz tak spokojnie, tak delikatnie,
Pukasz, czekając czy otworzę,
W szepcie szeleszczących liści Przemawiasz,
Twoja cierpliwość i wyrozumiałość ponad zgiełkiem tego świata,
Tak często nie słyszę tego szeptu,
Tak często zapominam że mam skarb największy,
A Ty Panie czekasz dzień i noc, tuląc mnie w Swoich Ojcowskich ramionach,

Nigdy nie rezygnujesz,

Wierzysz…..